Toch nog !

Ik dacht dat mijn verslaving aan ijsjes nu wel voorbij zou zijn met dit gure weer. Niet dus !
Gisteren ging ik weer overstag na een voedzame maaltijd. Yoghurt met limonadesiroop kwam een beetje mijn neus uit en ik vond dat ik mezelf eens moest "kietele"; nou ja, mijn smaaksensatie dan. En die calorieën? Die zijn vast verwaarloosbaar.

Een oude bekende...

Ik zag haar in de Appie en weet het nog niet...Was het?

Iana,

Ianne,

Ianthe,

Ibe,

Ibtissam,

Iclal,

Ida,

Iebe, .....

Of was haar naam toch anders?

Een nieuw bed.

Ik had een nieuw bed nodig. Moederlief wist wel enkele adresjes in de stad en zelfs eentje bij een tweedehandszaak.
Gelukkig was het prettig weer en konden we in de Jordaan dus wat markten meepikken. Ik weet niet wat het is met de markten van tegenwoordig, maar het is kleding, kleding en kleding wat de klok slaat. Natuurlijk vind je er ook wel andere dingen, maar dan moet je goed kijken. Wij liepen er met onze zevenmijlslaarzen overheen en kochten uiteindelijk niets. Normaal gesproken nemen we nog een visje bij de Volendammer, maar deze week niet.
Eén beddenzaak - waar ik de naam niet van zal noemen - had wel kussens buiten hangen, maar de zaak was gesloten, terwijl het bordje van de openingstijden toch iets anders vertelde. Hoogst irritant, vond moederlief: "Je kan zo die kussen stelen en geen hond die het opmerkt."
"Maar dat gaan wij natuurlijk niet doen!", zei ik met crimineel glimlachje rond mijn lippen.
"Dan maar naar de Rozengracht lopen", verzuchtte Moederlief.

Eigenlijk zouden we die dag - afgelopen zaterdag - alles lekker met de fiets doen, maar ik bleek een lekke band te hebben. Voorbanden vind ik niet zo erg om zelf te doen, maar achterbanden? Liever niet. "Je hebt toch nog garantie?", zei ze stellig tegen me. "Ma, dat is vier maanden geleden. Een tweedehands fiets heeft garantie tot de deur."

Via de Westermarkt liepen we de Prinsengracht over, richting de Rozengracht. "Moet je die rij met mensen zien aan de overkant", zei Moederlief op een gegeven moment.
"Dat is het Anne Frankhuis", merkte ik op. Ik was meer de Westerkerk aan het bewonderen. Ze had echter gelijk. Wanneer is het niet druk bij het Anne Frankhuis, dacht ik.
Wandelen met een Moederlief waar de jaren gaan tellen gaat gepaard met gebreken die - als ik ze niet opmerk - voorbij zouden gaan. Het is mijn en ieders voorportaal waar geen ontsnappen aan is.
Maar zij houdt zich kranig. Een oorlogskind die van geen wijken weet en liever dood gaat dan dingen uit handen geeft aan wildvreemden of zelfs haar kinderen. Haar verworven rechten in al die jaren laat zij niet zomaar los.
"Kijk Simon Lévelt!", gilde ik orgastisch toen ik een klein winkeltje passeerde die oude herinneringen opriep van mijn tijd in het Raddisson SAS Hotel. Simon Lévelt zei haar niets, maar ze deed mee in mijn enthousiasme om even door het raam te gluren en zelf rust te krijgen. Ik schijn op mijn leeftijd te hard te lopen voor haar doen.

Onze zoektocht naar het juiste bed was niet gevonden, dus we liepen terug naar de fietsenmaker  via de Rozengracht, langs het water van de Lijnbaansgracht waar we bij tijd en wijle enkele boten bezichtigden alsof we toeristen waren van een andere planeet.
"Het ventiel is stuk", zei de vader van de eigenaar. Hij gaf gratis een nieuwe en wij hadden ondertussen een uur gelopen.
"We gaan nog even naar de Van der Hoopstraat!", zei Moederlief, terwijl ze op haar fiets stapte.
Daar was ook niets te vinden.
"We kunnen nog even naar de Bos & Lommerweg rijden", opperde ik. We haalden het niet eens, mijn achterband was weer leeg.
Ik liep richting haar woning terwijl zij op haar fiets naast mij reed; zo snel wandel ik dus, schijnbaar.
"Die fiets brengt niets anders dan ongeluk", vond zij en ik knikte, met een rood aangelopen gezicht van de inspanning, instemmend ja. In de buurt van Moederlief zit een fietsenmaker die snel werkt. Vaak binnen het uur al. "Hoeveel kost dat?", vroeg ik de man in ketelpak. "Dat kost een tientje", zei hij droogjes.
"Kunt u dan ook even de ketting wat opspannen, die hangt namelijk ook iets te slap."
Met het oog van een vakman zag hij het al maar kon het niet nalaten ook even met zijn vingers te voelen om te bepalen hoe duur dat zou zijn: "Dan komt er vijf euro bij", zei hij zonder blikken of blozen, "Over een uurtje is hij klaar."

Thuis bij Moederlief kroop ik achter mijn nieuw verworven laptop die ik liefkozend Suzanne noem. Ik moest - ondanks de tegenslagen van die dag - bed scoren. En natuurlijk gebruik ik daar Google voor. Als een junk naar een shot begonnen mijn vingers te typen en al snel kwam ik op de webpagina die ik wilde hebben: MegaX Online Voordeelshop
"Dat is em!", wilde ik enthousiast gillen. En voor het bedrag dat ik voor over wilde hebben. Inclusief vervoer kwam het op 138,95 euro. Nu was het alleen maar geld overmaken en afwachten op een positieve reactie. Deze kwam heel snel. Een computer gaf antwoord dat ik naar een bewuste rekening het bedrag kon overmaken en dat na ontvangst van mijn samengespaarde geld het bed zou worden afgeleverd  door TNT. Dus dat scheelde ook nog eens tillen en sjouwen; het beroep (sjouwer) waar mijn Moederlief bij de Sociale Dienst 29 jaar geleden stond ingeschreven. We moesten om dit feit smakelijk lachen en trokken - om het te vieren dat ik een bed had bestel op het internet - een halve liter bier open.

Wordt vervolgd.

Undercover in Nederland

Na de uitzending van Undercover in Nederland heeft de koningin natuurlijk recht van spreken als het over haar riante salarisverhoging gaat!
Alleen al dat die reporter met zijn vingers aan het paard van de koningin heeft gezeten, dat is toch een gotspe!
Iedereen in Den Haag gaat natuurlijk Kamervragen stellen. Van Links tot Rechts gaat in actie komen.

Maar nu weten we stiekem wel waar de schimmel van Sinterklaas staat het hele jaar! Namelijk HIER

Doe daar UW voordeel mee :-D

Zo kan het ook in Parijs

Ooit vond ik Parijs mooi en in mijn hart nog steeds, maar als ik DIT lees niet meer zo!
Het zal wel cultuur zijn of ik ben héél moe of moest denken aan het filmpje op internet toen blanke agenten een donkere gozer wat klappen gaf.

Meneer de president, slaap zacht!

De foto is daar gepikt

Niet gelijk gaan roeptoeteren. Dit is nog maar het begin. Onderhuidse woede komt vanzelf naar boven. Morgen gaan we Sinterklaas in elkaar meppen of zoiets..

Hij is er weer !

Gelukkig hebben alle pakjes het overleefd.

Stadsdeel

Zomaar een bord langs de Haarlemmerweg. Zoals U ziet, netjes met vier gaten en bovenop geen groen monster maar mos; moet je verdomd goed kijken, anders zie je het niet.

Ik kwam het tegen na een afspraak die ik had met het Instroomhuis van het Legers des Heils. Hoewel dat een héél lang verhaal is, en ik er nog geen vorm aan kan geven, wil ik over dat avontuur - dat sinds 16 juli 2009 speelt - nog geen woord reppen. Misschien laat ik het wel zo en als ik echt de behoefte krijg om het te vertellen, dan publiceer ik het hier.
De afspraak die ik had verliep gelukkig goed. Ik had een prettig gesprek met M. (jonge dame waar ik netjes U tegen bleef zeggen omdat zij - vast onbedoeld - dit ook deed) die een luisterend oortje had. Ze dacht zelfs mee en ik kreeg het gevoel dat haar empathisch vermogen dus wel goed zat. En toch zag ik haar als een jong dartelend hertje uit een Disney film.

Na het enerverende gesprek nam ik bij halte Kramatweg bus 22 die mij naar het Haarlemmerplein zou brengen.
Voordat de bus de Molukkenstraat in reed, zag ik ineens Veelaan staan. "Daar ben ik geboren!", schoot het door mij heen. Alles was in vier decennia wel veranderd. Ik sloeg de krant weer open en las verder terwijl mensen in- en uitstapten. Met dat dat hobbelen en bobbelen van de bus is dat geen gemakkelijk iets maar ik wilde ook niet uit het raam staren; dat had ik al weken achtereen gedaan en niets scheen te veranderen op deze rit.
Op het Haarlemmerplein haalde ik mijn OV-kaart langs de scanner. Eén euro en 44 cent. Is dat goedkoop? Als ik het bereken wel. In ieder geval is het goedkoper dan een 2-zone kaartje in de bus die Є 2,40 die je aan de buschauffeur zou moeten betalen. Dat is echt een rib uit je lijf, zeg maar.
Maar maak a.u.b. niet de fout per ongeluk 2x je kaart te scannen en dan uit te stappen, dan is je oplaadbare kaart ineens een stuk minder waard.
Ik liep het zebrapad over en liep onder de Haarlemmerpoort door. Dat is ook zoiets. Heet het Haarlemmerpoort of Willemspoort? Gekke Amsterdammers weten het vaak zelf niet meer. Ik noem het altijd maar Haarlemmerpoort. Een imposant gebouw waar ooit een oud-collega van me heeft gewoond.
En BIJNA had ik bovenstaand bordje gemist! "Heb ik het nou echt gezien?", dacht ik nog. Ik liep terug en pakte mijn mobieltje. Eén van die gadgets die ik voor mijn gevoel als laatste heb.  *klik*, deed de camera van het mobieltje. Want rare bordjes moet je natuurlijk vastleggen voor het nageslacht die dit vast gaan lezen. Niet mijn nageslacht, maar natuurlijk van anderen.
Het was op zo'n vreemde plek gemonteerd dat menigeen er blindelings aan voorbij zou gaan of als het al opvalt het een cryptische omschrijving is. Welke brug? Die je net overgestoken hebt? Die je nog moet oversteken?
In de omgeving zijn tal van bruggen!
Natuurlijk weet ik wel welke brug men bedoeld heeft toen het bordje met enige dwang - en vast met subsidiepotje - op die plek is gemonteerd. Toch hield het me bezig. Wie en vooral waarom juist op DIE plek waar het eigenlijk nutteloos is.

Toch heeft het nut gehad. Ik had weer vulling voor mijn blog.