Playlist

Op Facebook heb ik een playlist. Even kijken of jullie het wat vinden: [ KLIK ]

Zondagse meligheid

Ik tegen Google: "Doet U mij maar drie rollen drop."
Google: "Do you drop me three rolls."

Aangezien het zondag is, even een fijn muziekje. Alain Clark.
Zelf speel ik ook weer een beetje maar ik ben zo roestig als een ketting om een fiets.

Toon Hermans

Zo'n idee

Er moet toch 'n plek zijn, 'n land of 'n rijk,
waar iedereen happy is, ied'reen gelijk.
Er moet toch zo'n plek zijn, of dacht je van nee,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Er moet toch zo'n plek zijn, heel ver hier vandaan,
daar kookt nooit iets over, daar brandt nooit wat aan,
geen vel op de melk en geen vlieg in je thee,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Er moet toch 'n plek zijn, misschien wel heel hoog,
daar krijg je in 't bad nooit meer zeep in je oog.
D'r is altijd plezier en papier op de plee,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Er moet toch 'n plek zijn, vèr weg zeggen ze,
daar glijdt nooit je broek van je kleerhangertje.
Het kan er niet tochten en d'r is geen TV,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Er moet toch 'n plek zijn, zo kinderlijk speels,
daar loopt nooit de rits van je gulp uit de rails.
En niemand is hongerig en niemand blasé,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Er moet toch een plek zijn van 'n ander allooi,
ver weg van de haat en het kleine geklooi.
Geen roddels, geen pijn en geen ach en geen wee,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

En als je daarboven opnieuw bent ontwaakt,
en je denkt, wat heb ik me te sappel gemaakt,
dan begrijp je de sores die je had hier benée,
ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Daar is alles anders, de poen en de sex,
je gaat er ook heen zonder traveller-cheques.
Maar als er één gaat, roep je nooit 'mag ik mee,'
want ik weet het niet zeker, maar ik heb zo'n idee.

Gratis koffie

In het Call & Fax Center in de Groen van Prinstererstraat zit ik heerlijk aan de koffie.
Gratis en voor niets.
Na de OBA bij het Centraal Station is dit wel de leukste plek om te zijn. En het is nog gezellig ook.

Fijn weekend !

Vliegensvlug

Mmmm.
Gisteren vroeg iemand me de datum. "De 26ste", zei ik vol overtuiging. In het cybercafé lag men dubbel van het lachen.
"Nee, man! Het is al de 28ste!", zei een jongeling.

Dagen stellen niets meer voor.

Freudiaans

Krankzinnig lekker.
Culinair is Restaurant Freud: er wordt gewerkt met zoveel mogelijk biologische ingrediënten, seizoensgebonden. Maar ook andere producten, zoals koffie en thee, worden met zorg gekozen; volgens criteria die goed zijn voor samenleving en milieu.
Restaurant Freud is een uniek restaurant aan de Spaarndammerstraat 424. Het is dé plek in Amsterdam waar het eten verrukkelijk is en het personeel een tikje anders.

En
Wel even reserveren, anders wordt het een gekkenhuis. Telefoon 020 - 688 55 48.

Freud (Restaurant Freud) heeft sinds kort ook een lunchroom. Dat is nog niet verwerkt op hun website. Op mijn tochten door stadsdeel Westerpark reed ik er met Monique langs en besloot er een broodje te gaan eten. Na al dat homo-, moslim- en ander geweld in het nieuws, was ik toe aan iets anders. Iets geks!
Ik stalde mijn fiets tegen een boom op de hoek van de Spaarndammerstraat en de Zaandijkstraat. Het was al lunchtijd want moeders stonden al te wachten op hun grut bij de Katholieke Basisschool Elisabeth Paulus.

'Een kopje koffie', zei ik met een vriendelijke glimlach tegen een ober die dezelfde haardracht als ik bezit.
'Waar gaat U zitten?'
'Ik denk in de schaduw. Tafeltje vier ziet er uitnodigend uit', zei ik met een smile. Bij hem kon er geen glimlachje vanaf. Hij was schijnbaar verzonken in gedachten of super geconcentreerd op zijn taak.
Hij verdween naar binnen en bleef vervolgens verdacht lang weg. Doordat ik op de website al gelezen had dat men hier een tikkeltje anders zou zijn, pakte ik maar een boek uit mijn tas. Stephen King's Duma. Een verhaal dat als stroop is om te lezen en moeilijk om mijn aandacht bij te houden als moeders, kinderen en leidsters door de straat marcheren. En geef toe: mensen(kinderen) bekijken is veel leuker dan lezen van een dikke pil met letters.

Uiteindelijk kreeg ik mijn koffie.
'Doet U ook maar een broodje ossenworst met mosterd-dillesaus', zei ik wederom allervriendelijks.
Eerst volgde het bestek en na een tijdje mijn broodje. Een hard bolletje dat goed belegd was; dat dan weer wel.
Of het was het bestek, ik of het broodje. Maar van netjes eten kwam niets. Ik bestelde maar een tweede kop koffie want dit werd een gevecht met de elementen. Hoewel ongewoon, lukte het met soppen wel om het te harde broodje weg te krijgen waar het snijden met het mes mislukte.
Gelukkig kwamen er buiten meer zitten en kon ik buiten het kijken naar de mensen ook meeluisteren naar verhalen van anderen.

De rekening viel mee maar het personeel kwam onwennig. Toch ga ik - voor een second opinion - nog eens daar lunchen met iemand, maar dan bestel ik wel iets anders; een salade of zo.

Aura

De Noordermarkt, gisteren.
Monique, mijn nieuwe stalen ros, en ik moesten voor een kleine reparatie naar de fietsenmaker. Haar voorgevel (spatbord in fietsenmakerstermen) hing er te losjes bij en diende wat versteviging. Ooit was ik al eens over de kop geslagen door een los spatbord en kreeg daardoor tig hechtingen. Ditmaal liet ik me dat niet gebeuren; ze moest naar de Goudsbloemstraat waar ik haar had gekocht.

"Hey, man!!", zei de zoon van de fietsenmaker.
"Hey!!", zei ik, "Haar voorgevel is los. Schijnbaar doorgeroest en over het hoofd gezien door ons beiden."
"Is goed man, kom maar tegen een uur of twaalf terug en dan staat ze tip top in orde klaar voor je."

Toevallig wist ik wat hij moest repareren en dat was maar een kwestie van een paar minuten. Toch ging ik akkoord omdat ik graag naar de Westermarkt wilde gaan; was er al jaren niet meer geweest.
Om mijn dooie akkertje liep ik langs de Lijnsbaangracht richting de Westerstraat. Het zonnetje scheen lekker en er was weinig verkeer, zodat ik niet op de stoepen hoefde te lopen. Na hotel Acacia - een klein hoek hotelletje met maar 14 kamers (rokers zijn niet welkom) - dook ik de Tichelstraat in om de route iets af te snijden.

Wat ik niet kon vermoedden, was dat IEDEREEN ineens naar de markt wilde. En dan moet je net bij mij zijn. Te druk voor mijn doen en het gevoel bekroop me dat ik terplekke een paniekaanval zou kunnen krijgen.
Bij de eerste de beste gelegenheid dook ik dus van de markt af en zocht de schaduw op om even op adem te komen. Dit was geen markt. Dit was meer een lapjes markt waar vooral vrouwen als havikken op de meest vreemde koopjes duiken. Vooral de kraampjes waar je voor $1 of $2 euro kon uitzoeken krioelden vrouwen van allerlei pluimage over elkaar heen om maar iets van hun gading te vinden. Als ik een stoel had gehad, had ik er bij gaan zitten om dit schouwspel goed te gaan observeren. Helaas werd ik lichtzinnig door de massa voortgeduwd.
Ik struinde door naar de Noordermarkt waar ik tijdens de Gaypride twee geweldige petten had gekocht voor de winter. En ja hoor, ook zo druk. Wat is dat toch op maandag? Gaat dan iedereen dan ineens naar de markt? De vakanties zijn toch al voor bij in het noorden van Nederland? Scholen zijn toch weer ingegaan, etc. ?

Gelukkig hing er wel een positieve aura rond de terrassen. Naar één bepaald punt werd mijn aandacht getrokken. Die aura was zo alom vertegenwoordigd dat het bijna een baken in de schaduw was. Mister TopPop hemzelf zat daar alleen te genieten van een versnapering (ik denk dat het thee was) terwijl het voetvolk zijn troon passeerde."
"Hey, dat is Ad Visser", wilde ik hardop denken terwijl ik hem aanstaarde, zoals alleen een Nederlander zou doen die een bekende ziet zitten maar niet gaat aanspreken. Toch zag ik het intense verlangen om contact te maken, maar ik deed het niet en mede met mij niemand. Dus bleef hij daar - full in the picture - zitten en nippen aan zijn kopje, terwijl hij wist dat wij wisten wie hij was.
Volgens mij moet dat voor een bijna vergeten iemand geweldig zijn: Ze zijn er nog! Mensen die mij herkenen, moet hij gedacht hebben. Zo zag hij er in mijn ogen namelijk wel naar uit.

Monique stond inderdaad klaar toen ik terug was bij de fietsenmaker. En ze rammelde niet meer. Haar voorgevel had een nieuw beugeltje en ik mocht zo wegfietsen. Zij blij, ik blij en de zon straalde op mijn blote bolletje..........